آمپول مروپنم

آمپول مروپنم یکی از آنتی بیوتیک های پرکاربرد بیمارستانی می باشد که توسط متخصصین عفونی و داخلی (و سایر تخصص ها تابعه) برای کنترل و درمان عفونت های سیستمیک و لوکال (زخم های عفونی شده) ناشی از باکتری های حساس به عملکرد آنتی بیوتیک مروپنم مورد استفاده قرار می گیرد، از آن جایی که تقریبا 90% آمپول مروپنم بدون بروز تغییر یا تبدیل پس از مصرف در بدن باقی می ماند و سپس از کلیه ها دفع می شود لازم است پزشک با معاینه بالینی کراتینین، اوره و برآورد عملکرد کلیه یا eGFR/CrCl را بررسی کند تا در صورت صحت در عملکرد کلیه ها بتواند دوز تام دارو را برای اجرای طول درمان تدوین نماید، آمپول مروپنم یک آنتی بیوتیک (ضد زندگی باکتری) وسیع الطیف که بر روی ساخت دیواره باکتری ها تاثیرگذار است، ویال مروپنم در دوز 500 و 1 گرم موجود است که در سنین مختلف با دستور پزشک مورد استفاده قرار می گیرند، از درمان نو در این مقاله آموزشی درخصوص امپول مروپنم با شما همراه خواهیم بود تا در رابطه با مهمترین نکات دارویی از نحوه تزریق، نام های متعارف و رایج در بازار دارویی، مراقبت پرستاری و محدودیت ها و کاربرد های درمانی این آنتی بیوتیک قوی با شما صحبت کنیم، در انتهای مطلب نیز برای شما در خصوص فرآیند قیمت و خرید حضوری و اینترنتی و راهنمای انتخاب بهترین مسیر صحبت کرده ایم تا بتوانید به آسانی به آن دست پیدا کنید، تا انتهای مطالب همراه ما بمانید و اگر سوالی در هر قسمت از مطاله این مقاله آموزشی ذهن شما را درگیر کرد آن را از طریق شماره تماس های 02122927270 و 09194685699 و 09194683780 با پزشکان برخط درمان نو درمیان بگذارید یا از طریق کامنت های انتهای مطالب نظرتان را به ما بگویید، این متن توسط دکتر سهیل احمدی متخصص داروسازی نوشته شده است تا با خیال آسوده بتوانید از صحت مطالب آن بهره مند شوید.

نکات دارویی آمپول مروپنم فقط در یک نگاه گذرا و سریع

عنوان و موضوع	مشخصات و توضیحات بالینی	نکات مهم برای بیمار
نام دارو و دسته بندی	مروپنم (Meropenem) از آنتی بیوتیک های کارباپنم و بیمارستانی	فقط روی باکتری های حساس اثر دارد و بر ویروس ها کاملا بی اثر است
اشکال و دوزهای رایج	ویال های ۵۰۰ میلی گرم و ۱ گرم (۱۰۰۰ میلی گرم)	تعیین دوز فقط با دستور پزشک و بر اساس نوع عفونت و وزن بیمار است
نحوه و روش تزریق	صرفا تزریق وریدی و انفوزیون سرمی (معمولا ۱۵ تا ۳۰ دقیقه)	تزریق عضلانی کاملا ممنوع است و باعث درد و آسیب بافتی شدید می شود
کاربردها و اهداف درمانی	سپسیس، پنومونی بیمارستانی، عفونت های پیچیده شکمی، ادراری و پوستی	داروی خط آخر برای عفونت های مقاوم و بعد از شکست داروهای معمول است
مهمترین احتیاط و منع مصرف	سابقه حساسیت دارویی شدید، بارداری و بیماران کلیوی	تداخل دارویی خطرناک با داروی ضدتشنج سدیم والپروات دارد
آزمایش های لازم قبل از تزریق	ارزیابی عملکرد کلیه (کراتینین و اوره) و کشت میکروبی قبل از دوز اول	تنظیم دوز دارو در نارسایی کلیه برای جلوگیری از عوارض حیاتی است
شرایط تزریق مروپنم در منزل	با دستور کتبی پزشک، پایداری علائم و حضور پرستار مجرب درمان نو	تزریق اصولی، رقیق سازی استاندارد و پایش علائم حساسیت و شوک
هماهنگی و مشاوره درمان نو	اعزام شبانه روزی پرستار و ویزیت در منزل در تهران و کرج	شماره های تماس: ۰۲۱۲۲۹۲۷۲۷۰ - ۰۹۱۹۴۶۸۵۶۹۹ - ۰۹۱۹۴۶۸۳۷۸۰

آمپول مروپنم چیست؟

برخی از کاربران به دنبال تجویز آمپول مروپنم توسط پزکشان به این سوال می رسند که "آمپول مروپنم مروکسان چیه که دکتر برام نوشته؟" آمپول مروپنم (به انگلیسی: Meropenem) یک آنتی بیوتیک وسیع الطیف است که از دسته آنتی بیوتیک های بیمارستانی به حساب می آید، آمپول مروپنم ازدسته کارباپنم‌ها (Carbapenems) می باشد (همان دسته ای از آنتی بیوتیک ها که با مهار ساخت دیوارهٔ سلولی باکتری باعث تخریب و مرگ باکتری های حساس می شوند) که روی هر دو باکتری های گرم مثبت و گرم منفی تاثیرگذار هستند اما به طور اختصاصی تر پوشش گسترده ای برروی گرم منفی های مقاوم و همچنین باکتری های بی هوازی دارند، براساس تجربه مروپنم معمولا وقتی انتخاب می شود که عفونت شدید، بیمارستانی، چندمیکروبی یا مشکوک به مقاومت بالا باشد؛ مثلا بیمار با سفالوسپورین هایی مانند آمپول سفتریاکسون یا آمپول سفازولین پاسخ مناسب نگرفته، کشت و آنتی بیوگرام باکتری تولیدکننده ESBL را نشان داده، یا بیمار با سپسیس، عفونت پیچیده شکمی، عفونت ادراری شدید مقاوم، پنومونی بیمارستانی یا زخم عفونی گسترده به بیمارستان مراجعه کرده باشد، پس باید یادتان باشد به دنبال یک عفونت ساده اندامی (حالا چه گلو یا مجرای ادرار و واژینوز) پزشک سریعا سراغ آمپول مروپنم نخواهد رفت بلکه براساس شواهد بالینی و آزمایشات تکمیلی است تصمیم گیری نهایی انجام می شود، کهیر، خارش، تورم لب و صورت، خس خس یا تنگی نفس ممکن است نشانه شروع آلرژی شدید یا آنافیلاکسی می باشد که به دنبال تزریق آمپول مروپنم محتمل است و باید برای تزریق حتما توجه به مراقبت های پرستاری لحاظ گردد.

آمپول مروپنم برای چیست؟

عمده کاربرد آمپول مروپنم درمان عفونت های شدید ناشی از باکتری های مقاوم است، در بیمارانی که به عفونت های چندگانه دچار شده اند (چند نوع باکتری سبب بروز عفونت شده است) آمپول مروپنم در صورتی که سایر آنتی بیوتیک های سفالوسپرینی نتوانسته باشند که به درمان و ریشه کنی باکتری ها کمک کنند استفاده از آمپول مروپنم می تواند با صفت وسیع الطیف بودن خود در کنترل رشد و ریشه کنی باکتری های گرم مثبت و منفی کمک کننده باشد، شاید وجه بسیار کابردی امپول مروپنم در همین 2 لبه عملکرد آن باشد؛ یعنی هم برروی گرم منفی ها موثر است و هم برروی گرم مثبت ها، اگرچه که بیشترین تاثیر را برروی گرم منفی ها دارد، آمپول مروپنم مروکسان برای موارد زیر کاربردهای اختصاصی دارد:

1. درمان سپسیس و عفونت شدید خون با تب های راجعه
2. عفونت ادراری پیچیده و پیلونفریت مقاوم
3. پنومونی شدید یا پنومونی بیمارستانی (ناشی از ونتیلاتور تنفسی VAP و دوران بستری)
4. مننژیت باکتریایی
5. عفونت های پیچیده داخل شکمی و پریتونیت
6. آبسه شکمی، لگنی یا عفونت پس از جراحی
7. عفونت های شدید پوست و بافت نرم
8. زخم عفونی گسترده و برخی موارد پای دیابتی
9. عفونت ناشی از باکتری های تولیدکننده ESBL
10. عفونت های بیمارستانی مقاوم به آنتی بیوتیک های رایج
11. عفونت های سینوزیتی مقاوم و حاد.

انواع ویال مروپنم به چند دوز تقسیم بندی می شوند؟

در بازار دارویی ایران به طورکلی در سال های اخیر 2 نوع ویال مروپنم از لحاظ دوزبندی بیشتر در دسترس بوده است یعنی ویال های 1 گرمی و 500 گرمی، معمولا از ویال های 1 گرمی در بیماران با وزن و BMI بالا و 500 در کودکان و افراد با وزن پایین LOAD می شود، در رابطه با هریک از انواع دوز آمپول مروپنم به لیست زیر توجه کنید:

1) آمپول مروپنم 1 گرم

شاید رایج ترین نوع آمپول مروپنم دوز 1 گرم آن باشد که در صورت نبودن دوز 500 با محاسبه دارویی بتوان تعیین دوز نهایی را برای هرسن طبق دستور پزشک انجام داد، آمپول مروپنم 1000 میلی گرم (همان 1 گرم) به طور طبیعی در درمان عفونت های شدید در بزرگسالان مورد استفاده قرار می گیرد و پزشک مقدار و فاصله تزریق آمپول مروپنم یک گرم را براساس نوع و شدت عفونت، محل عفونت، نتیجه کشت و آنتی بیوگرام، عملکرد کلیه، سن، وزن و شرایط عمومی بیمار تعیین می کند؛ بعضی ها می گویند چون وزن من زیاد پزشک برای من دوز 1 گرمی نوشته است؟ باید در جواب بگوییم الزاما به این دلیل نبوده اگرچه که بی تاثیر هم نیست، شاخص توده بدنی یا بادی ایندکس به تنهایی مبنای اصلی تعیین دوز نیست، اما در چاقی شدید یا وزن بسیار پایین می تواند در تصمیم درمانی پزشک اثر داشته باشد.

2) آمپول مروپنم 500 میلی گرم

آمپول مروپنم 500 میلی گرم یکی از دوزهای تزریقی این آنتی بیوتیک کارباپنم است که برای درمان عفونت های باکتریایی شدید یا مشکوک به مقاومت دارویی مورد استفاده قرار می گیرد، از مهمترین کاربردهای آمپول مروپنم نیم گرم می توان به عفونت های ادراری پیچیده، داخل شکمی، ریوی، پوستی و عفونت های بیمارستانی اشاره نمود، معمولا از آمپول مروپنم 0.5 گرمی برای کودکان و یا در دسترس نبودن دوز 1 گرمی استفاده می شود اما تعیین و تبدیل دوز به دوزهای بالاتر طبق دستور پزشک و مبنای محاسبه دارویی باید صورت بپذیرد.

ساختار شیمیایی، نام های رایج و ترکیبات سازنده آمپول مروپنم چیست؟

فرید، آمپول مروپنم یک فرآورده تزریقی از آنتی بیوتیک کارباپنم با نام ژنریک و بین المللی Meropenem است که معمولا به شکل پودر استریل برای تهیه محلول تزریقی یا انفوزیون وریدی عرضه می شود؛ ماده موثره آن اغلب مروپنم تری هیدرات است، با فرمول شیمیایی C17H25N3O5S·3H2O و وزن مولکولی حدود 437.51 گرم بر مول، در حالی که فرم بدون آب مروپنم فرمول C17H25N3O5S و وزن مولکولی حدود 383.46 گرم بر مول دارد. نام سیستماتیک آن نیز (4R,5S,6S)-3-[[(3S,5S)-5-(dimethylcarbamoyl)pyrrolidin-3-yl]sulfanyl]-6-[(1R)-1-hydroxyethyl]-4-methyl-7-oxo-1-azabicyclo[3.2.0]hept-2-ene-2-carboxylic acid است؛ ترکیبی بتالاکتام با حلقه کارباپنم که با مهار ساخت دیواره سلولی، اثر باکتری کش ایجاد می کند. این دارو در ویال های 500 میلی گرم و 1 گرم یا 1000 میلی گرم تولید می شود و در فرمولاسیون های رایج، علاوه بر ماده موثره، معمولا از سدیم کربنات به عنوان تنظیم کننده pH یا کمک کننده فرمولاسیون استفاده می شود؛ البته ترکیبات جانبی دقیق هر ویال باید از بروشور همان برند بررسی شود. نام های غیرتجاری آن شامل مروپنم، مروپنم تری هیدرات و Meropenem for Injection است و از نام های تجاری شناخته شده جهانی می توان به Merrem IV و Meronem اشاره کرد؛ در بازار ایران نیز برندهایی مانند مروکسان، مروپن، مروپنم اکسیر، آفاپنم و مروپنم لقمان دیده می شوند. 

مکانیسم اثر امپول مروپنم به چه صورتی است؟

اگر به زبان ساده بخواییم بگوییم مروپنم جلوی ساخت دیواره محافظ باکتری را می گیرد؛ دیواره می شکند و باکتری از بین می رود، مروپنم از گروه کارباپنم ها و دارای حلقه بتالاکتام است؛ بعد از تزریق وریدی وارد خون و مایعات بین بافتی می شود و در باکتری های گرم منفی از راه کانال های غشایی به نام پورین وارد فضای پری پلاسمی می گردد. سپس حلقه بتالاکتام آن به چندین پروتئین متصل شونده به پنی سیلین (PBP)، به ویژه PBP2 و PBP3، اتصال کووالانسی و تقریبا غیرقابل برگشت پیدا می کند. این پروتئین ها آنزیم های ترانس پپتیداز هستند و باید رشته های پپتیدوگلیکان را به هم متصل کنند تا دیواره باکتری محکم بماند؛ مروپنم با تقلید ساختمانی از انتهای D-Ala-D-Ala پیش سازهای دیواره، جای سوبسترای طبیعی را اشغال و واکنش اتصال عرضی را متوقف می کند. در نتیجه، دیواره جدید هنگام رشد و تقسیم باکتری ساخته نمی شود، فعالیت آنزیم های خودتخریب کننده دیواره یا اتولایزین ها غالب می شود، فشار اسمزی داخل باکتری بالا می ماند و سلول دچار لیز و مرگ می شود. مروپنم نسبت به بسیاری از بتالاکتامازها پایدارتر است؛ به همین علت در عفونت های ناشی از بعضی باکتری های تولیدکننده ESBL کاربرد دارد، هرچند در برابر باکتری های تولیدکننده کارباپنماز ممکن است بی اثر شود. از نظر فارماکودینامیک نیز اثر آن وابسته به زمان است؛ یعنی موفقیت درمان بیشتر به مدت زمانی بستگی دارد که غلظت آزاد دارو بالاتر از MIC باکتری باقی می ماند.

بیشتر بخوانیم: در مورد آمپول پنی سیاین و نکات آن چه می دانید؟

آیا مروپنم با ایمی پنم فرق دارد؟ (فرق آنها در چیست؟)

بله، مقدار ماندگاری ایمی پنم در خون کمتر از مروپنم است و دوز لود مروپنم بیشتر از ایمی پنم است، معمولا در عفونت شدید مروپنم ۱ تا ۲ گرم وریدی و ایمی پنم/سیلاستاتین اغلب ۵۰۰ میلی گرم تا ۱ گرم تجویز می شود؛ به طور کلی ایمی پنم پتانسیل سمیت کلیوی بالاتری نسبت به مروپنم دارد، مروپنم و ایمی پنم هر دو آنتی بیوتیک های فوق العاده قوی و هم خانواده از گروه کارباپنم ها هستند، اما در چند بخش کلیدی با هم فرق دارند: بزرگ ترین تفاوت در ساختار پایداری آن ها است؛ ایمی پنم در بدن توسط آنزیم های کلیه خیلی سریع تجزیه می شود و برای اینکه بتواند در خون بماند و باکتری ها را بکشد، حتما باید با داروی محافظی به نام سیلاستاتین ترکیب و تزریق شود، اما مروپنم از نظر ساختاری خودش کاملا پایدار است و هیچ نیازی به سیلاستاتین ندارد. تفاوت مهم دیگر در ایمنی مغزی و سیستم عصبی است؛ ایمی پنم به ویژه در بیماران کلیوی ریسک بالاتری برای تحریک مغز و ایجاد تشنج دارد، در حالی که مروپنم بسیار ایمن تر است، نفوذ عالی به مایع مغزی نخاعی دارد و داروی انتخابی برای عفونت های پرده مغز یا مننژیت محسوب می شود. در نهایت هر دو دارو حدود ۱ ساعت نیمه عمر دارند و روزی چند بار تزریق می شوند، اما انتخاب نهایی بین این دو به محل دقیق عفونت، ریسک تشنج و جواب آزمایش کشت باکتری بیمار بستگی دارد.

نحوه تزریق آمپول مروپنم به چند روش است؟

آمپول مروپنم به دلیل حساسیت بالا و ماهیت نجات بخش خود در درمان عفونت های شدید، صرفا به صورت وریدی (IV) تجویز می شود و فرم عضلانی ندارد؛ روش استاندارد مصرف آن، انفوزیون داخل سرم است که در آن پودر دارو ابتدا حل شده و سپس در حجم ۵۰ تا ۱۰۰ میلی لیتر سرم سازگار (مانند نرمال سالین یا دکستروز) طی مدت ۱۵ تا ۳۰ دقیقه (و در موارد بالینی خاص ۳ تا ۴ ساعت) به آرامی به بیمار تزریق می گردد، هرچند در شرایط خاص می توان آن را به شکل تزریق مستقیم داخل رگ اما حتما بسیار آهسته و طی ۳ تا ۵ دقیقه (با حل کردن هر ۱ گرم در ۲۰ میلی لیتر آب مقطر) تزریق نمود. مصرف این دارو به روش عضلانی (IM) کاملا ممنوع و پرخطر است؛ چرا که به دلیل نیاز به حجم زیاد حلال (۱۰ تا ۲۰ سی سی) و خاصیت تحریکی شدید ماده موثره، تزریق در بافت عضله علاوه بر ایجاد درد فوق العاده طاقت فرسا، سبب التهاب حاد، تشکیل آبسه موضعی و حتی تخریب و نکروز بافتی می شود و از طرفی با ایجاد جذب ناقص و کند، مانع از رسیدن سطح دارو به حد کشنده باکتری ها شده و شکست قطعی درمان را به همراه خواهد داشت، در رابطه با روش های مرسوم تزریق وریدی به فهرست زیر توجه کنید:

1) تزریق وریدی آمپول مروپنم در سرم حلال

حداقل حلال مورد نیاز برای تزریق 50 الی 100 سی سی سرم نرمال سالین یا دکستروز 5 درصد می باشد که هم می توانید یک سرم 500 سی سی را خالی کنید و به حجم 100 سی سی برسانید؛ هم می توانید از میکروست مندرج 100 سی سی استفاده کنید، ابتدا 20 سی سی با مقطر داخل سرنگ کشیده می شود و داخل ویال مروپنم ریخته می شود، پس از رعایت تکنیک 8 رقیق سازی دارو، محلول حاوی مروپنم حل شده آماده وارد سازی به حلال 100 سی سی است (چه در سرم و چه در میکروست) و سپس با هواگیری و گرفتن خط وریدی تزریق آهسته در عرض 15 الی 30 دقیقه انجام می شود.

2) تزریق وریدی بلوس در عرض 3 الی 5 دقیقه (غیرمرسوم در شرایط اورژانسی)

تزریق وریدی بلوس فقط با دستور پزشک در شرایط اورژانسی خاص مطرح می شود و برای آن حتما باید تکنیک برای هر ۵۰۰ میلی گرم، در ۱۰ میلی لیتر آب مقطر استریل و برای ۱ گرم، در ۲۰ میلی لیتر آب مقطر استریل رعایت شود، اگر پزشک دستور 1 گرم تزریق را داده باشد باید ابتدا رقیق سازی با 20 سی سی انجام شود و سپس به صورت STRIGHT و مستقیم داخل آنژیوکت با کنترل علائم حیاتی و در عرض 3 الی 5 دقیقه تزریق صورت بپذیرد، این روش بسیار پرریسک است و فقط در نظارت و پایش پزشک معالج باید صورت بپذیرد.

3) تزریق وریدی Continuous در بیماران با عفونت های حاد (دریپ مروپنم)

در بیماران بدحال و سپسیس در بخش مراقبت ویژه، انفوزیون طولانی مدت مروپنم طی ۳ تا ۴ ساعت باعث می شود غلظت داروی فعال در خون به مدت طولانی تری بالاتر از حد مهارکننده باکتری باقی بماند و اثربخشی درمانی به حداکثر برسد. برای این کار معمولا ابتدا یک دوز لودینگ استاندارد تزریق می شود و سپس هر دوز (مثلا ۱ یا ۲ گرم) در ۱۰۰ میلی لیتر سرم نرمال سالین کاملا رقیق شده و با پمپ انفوزیون یا میکروست دقیق و با پایش مداوم عملکرد کلیه و وضعیت بالینی بیمار تزریق می گردد.

مهمترین مراقبت ها و نکات ایمنی قبل از تجویز و تزریق آمپول مروپنم چیست؟

شاید یکی از مهمترین نکاتی که هر شخص دریافت کننده آنتی بیوتیک مروپنم و هر پزشک توصیه کننده و هر پرستار اجرا کننده باید به آن توجه کنند همین قسمت یعنی مراقبتها و آمادگی های قبل از تزریق آمپول مروپنم باشد، پزشک باید بداند سطح عملکرد کلیوی بیمار به چه صورتی است؟ آیا در تزریقات قبلی فرد حساسیت به دسته های سفالوسپرینی داشت یا کارباپنمی داشته و خیر؟ از داروهای ضد تشنج نظیر سدیم والپروات استفاده می کند یا خیر؟ توجه به تمامی ریز نکاتی که قبل از تزریق باید رعایت شود و بیماران نیز رزومه دارویی DH و سوابق بیماری PMH را به پزشک اطلاع دهد از اهمیت بسیار بالایی برخوردار است، از همین رو نکات ایمنی و مراقبتهای قبل از تجویز و تزریق آمپول مروپنم به شرح زیر است:

1. بررسی آزمایش های کراتینین، اوره و محاسبه عملکرد کلیه برای تنظیم دوز دقیق
2. ثبت سابقه حساسیت دارویی شدید به پنی سیلین ها، سفالوسپورین ها یا کارباپنم ها
3. بررسی مصرف همزمان داروی ضد تشنج سدیم والپروات به علت خطر تشنج مجدد
4. انجام نمونه گیری و کشت خون، ادرار یا ترشحات زخم قبل از شروع اولین دوز دارو
5. اطلاع رسانی بیمار درباره سابقه صرع، بیماری های سیستم عصبی مرکزی یا بیماری کلیوی
6. پایش علائم حیاتی پایه شامل فشار خون، نبض، دمای بدن و درصد اشباع اکسیژن
7. رقیق سازی اصولی در سرم سازگار و پرهیز جدی از هرگونه تزریق سریع یا عضلانی
8. بررسی وضعیت بارداری، شیردهی و سن بیمار جهت تطبیق رژیم درمانی مناسب
9. کنترل مسیر رگ وریدی سالم، باز و بدون درد برای جلوگیری از التهاب و سوزش رگ
10. آموزش کنترل علائم حیاتی هشدار مثل تنگی نفس، خارش، کهیر و سرگیجه به بیمار جهت گزارش فوری.

طول دوره درمان با مروپنم چقدر است؟ (پروتکل تزریق امپول مروپنم چیست؟)

طول دوره درمان و پروتکل تزریق با آمپول مروپنم کاملا به نوع عفونت، شدت بیماری، پاسخ بالینی بیمار و جواب کشت میکروبی بستگی دارد و معمولا در بزرگ شکل انفوزیون وریدی ۱۵ تا ۳۰ دقیقه ای تجویز می شود. مدت زمان مصرف در عفونت های داخل شکمی، ادراری پیچیده یا پوستی معمولا بین ۷ تا ۱۴ روز است، اما در بیماری شکمی، ادراری پیچیده یا پوستی معمولا بین ۷ تا ۱۴ روز است، اما در بیماری های شدیدتر نظیر پنومونی بیمارستانی، سپسیس یا مننژیت ممکن است دوره درمان تا ۱۴ الی ۲۱ روز و در عفونت های استخوانی عمیق حتی بیشتر ادامه پیدا کند؛ نکته حیاتی در پروتکل مروپنم این است که دوره درمان باید دقیقا طبق دستور پزشک کامل شود و در افراد دارای اختلال کلیوی، فاصله بین دوزها یا مقدار دارو بر اساس فیلتراسیون کلیه اصلاح گردد تا از شکست درمان یا ایجاد مقاومت باکتریایی جلوگیری شود.

نوع عفونت	دوز و فاصله تزریق مروپنم در بزرگسالان	طول دوره درمان تقریبی
عفونت‌های داخل شکمی پیچیده	۵۰۰ میلی‌گرم تا ۱ گرم، هر ۸ ساعت	۷ تا ۱۴ روز
عفونت‌های پوستی و بافت نرم شدید	۵۰۰ میلی‌گرم تا ۱ گرم، هر ۸ ساعت	۷ تا ۱۴ روز
عفونت ادراری پیچیده / پیلونفریت	۵۰۰ میلی‌گرم تا ۱ گرم، هر ۸ ساعت	۷ تا ۱۰ روز
پنومونی بیمارستانی یا شدید	۱ تا ۲ گرم، هر ۸ ساعت	۷ تا ۱۴ روز
سپسیس یا باکتریمی	۱ تا ۲ گرم، هر ۸ ساعت	۱۰ تا ۱۴ روز
مننژیت باکتریایی	۲ گرم، هر ۸ ساعت	۱۴ تا ۲۱ روز
عفونت استخوان و مفاصل	۱ تا ۲ گرم، هر ۸ ساعت	۴ تا ۶ هفته

نکته: مروپنم فقط به‌صورت وریدی و معمولاً طی ۱۵ تا ۳۰ دقیقه انفوزیون می‌شود. در نارسایی کلیه، دوز یا فاصله تزریق باید بر اساس کلیرانس کراتینین توسط پزشک تعدیل شود.

آمپول مروپنم برای چی خوبه؟ (کاربردهای آمپول مروپنم)

به طورکلی آمپول مروپنم برای کنترل عفونت های حاد و بیمارستانی مورد استفاده قرار می گیرد و معمولا در سرماخوردگی های چرکی قابل کنترل یا سینوزیت های دوره ای محدود شونده در خطوط بعدی درمان قرار دارد، از عمده کاربردهای آمپول مروپنم می توان به درمان عفونت های ناشی از باکتری های گرم منفی و مثبت و بیماری های ریوی، مننژیت و عفونت های ادراری و آبدومینال اینفکشن ها اشاره نمود، برای اینکه خیلی کلاسه بندی شده تر و مرتب تر بدانید امپول مروپنم برای چی خوبه و کاربردهای درمانی آن چیست؟ ما در ادامه لیست کاربردهای تخصصی و عمده این آمپول را فهرست کرده ایم، آمپول مروپنم طبق صلاحدید و تجویز پزشک برای مواد زیر خوبه:

1) آمپول مروپنم برای عفونت ادراری

مروپنم در درمان عفونت ادراری پیچیده، پیلونفریت شدید، عفونت های مرتبط با سوند ادراری و عفونت های ناشی از باکتری های مقاوم مانند تولیدکنندگان ESBL استفاده می شود. این دارو معمولاً زمانی تجویز می شود که آنتی بیوتیک های رایج اثر کافی نداشته باشند یا بیمار علائم عفونت شدید و سیستمیک داشته باشد.

1. دوز معمول: ۵۰۰ میلی گرم تا ۱ گرم وریدی، هر ۸ ساعت
2. طول درمان: معمولاً ۷ تا ۱۰ روز؛ در صورت پاسخ کند، وجود آبسه، انسداد ادراری یا عفونت پیچیده، ممکن است تا ۱۴ روز ادامه پیدا کند.
3. باکتری های هدف: عمدتاً باکتری های گرم منفی مانند E. coli، Klebsiella، Proteus، Enterobacter و برخی سویه های Pseudomonas aeruginosa؛ از جمله بسیاری از سویه های تولیدکننده ESBL.
4. کاربرد بالینی: پیلونفریت شدید، عفونت کلیه، عفونت ادراری بیمارستانی و عفونت های مقاوم مرتبط با سوند.

2) مروپنم برای درمان عفونت های داخل شکمی

مروپنم برای عفونت های پیچیده داخل شکم به کار می رود؛ زیرا این عفونت ها اغلب چندمیکروبی هستند و ممکن است باکتری های گرم منفی، گرم مثبت و بی هوازی به طور هم زمان در آن ها حضور داشته باشند.
دوز معمول: ۱ گرم وریدی، هر ۸ ساعت

1. طول درمان: معمولاً ۴ تا ۷ روز، به شرط کنترل مناسب منبع عفونت؛ مانند جراحی، تخلیه آبسه یا رفع انسداد. در موارد پیچیده، مدت درمان ممکن است بیشتر شود.
   
2. باکتری های هدف: باکتری های گرم منفی مانند E. coli و Klebsiella، باکتری های گرم مثبت مانند استرپتوکوک ها و باکتری های بی هوازی مانند Bacteroides fragilis.
   
3. کاربرد بالینی: آپاندیسیت سوراخ شده، پریتونیت، آبسه داخل شکمی، عفونت مجاری صفراوی و عفونت های شکمی پس از جراحی.

3) آمپول مروپنم برای عفونت ریه

مروپنم برای عفونت ریه، پنومونی بیمارستانی و پنومونی مرتبط با ونتیلاتور، به ویژه زمانی که احتمال عفونت با باکتری های گرم منفی مقاوم وجود دارد، استفاده می شود. انتخاب این دارو باید با توجه به کشت، آنتی بیوگرام و الگوی مقاومت میکروبی بیمارستان انجام شود.

1. دوز معمول: ۱ گرم وریدی، هر ۸ ساعت؛ در عفونت بسیار شدید یا احتمال سودوموناس مقاوم، پزشک ممکن است ۲ گرم هر ۸ ساعت تجویز کند.
   
2. طول درمان: معمولاً ۷ روز در بیمارانی که پاسخ بالینی مناسبی دارند؛ در موارد خاص ممکن است طول درمان بیشتر شود.
   
3. باکتری های هدف: عمدتاً گرم منفی ها مانند Pseudomonas aeruginosa، Klebsiella، Enterobacter و برخی سویه های حساس Acinetobacter؛ همچنین برخی گرم مثبت ها مانند Streptococcus pneumoniae.
   
4. کاربرد بالینی: پنومونی بیمارستانی، پنومونی وابسته به دستگاه تنفس مصنوعی و پنومونی شدید در بخش ICU.

مروپنم پوشش قابل اعتمادی علیه MRSA ندارد؛ بنابراین در صورت شک به این باکتری، پزشک باید داروی دیگری را برای پوشش MRSA در نظر بگیرد.

4) آمپول مروپنم برای درمان سپسیس و عفونت خون

در سپسیس یا عفونت خون، ممکن است مروپنم در شروع درمان تجربیِ عفونت شدید، به ویژه در بیمارانی که احتمال عفونت با باکتری مقاوم دارند، تجویز شود. پس از دریافت نتیجه کشت و آنتی بیوگرام، درمان باید تا حد امکان هدفمند و محدودتر شود.

1. دوز معمول: ۱ گرم وریدی، هر ۸ ساعت
   
2. طول درمان: اغلب ۷ تا ۱۴ روز؛ مدت دقیق درمان به منشأ عفونت، نوع باکتری، کنترل کانون عفونی و پاسخ بیمار بستگی دارد.
   
3. باکتری های هدف: طیف متنوعی از باکتری های گرم منفی، برخی گرم مثبت ها و باکتری های بی هوازی.
   
4. کاربرد بالینی: سپسیس با منشأ ادراری، شکمی، ریوی یا بیمارستانی و باکتریمی ناشی از میکروب های حساس به مروپنم.

5) آمپول مروپنم برای مننژیت

مروپنم در برخی موارد مننژیت باکتریایی استفاده می شود؛ به خصوص زمانی که حساسیت به داروهای بتالاکتام دیگر وجود داشته باشد، احتمال باکتری مقاوم مطرح باشد یا عفونت پس از جراحی های مغز و اعصاب رخ دهد. مننژیت یک وضعیت اورژانسی است و درمان آن باید زیر نظر پزشک و معمولاً متخصص عفونی انجام شود.

1. دوز معمول در بزرگسالان: ۲ گرم وریدی، هر ۸ ساعت
2. طول درمان: بر اساس عامل عفونت متفاوت است؛ معمولاً ۷ تا ۲۱ روز. برای مثال، مننژیت ناشی از پنوموکوک اغلب ۱۰ تا ۱۴ روز و مننژیت ناشی از باسیل های گرم منفی ممکن است حدود ۲۱ روز درمان نیاز داشته باشد.
3. باکتری های هدف: Neisseria meningitidis و Haemophilus influenzae از گروه گرم منفی، برخی استرپتوکوک ها از گروه گرم مثبت و باسیل های گرم منفی حساس.
4. کاربرد بالینی: مننژیت باکتریایی منتخب، به ویژه در شرایطی که پوشش وسیع تر یا جایگزین دارویی لازم باشد.

6) آمپول مروپنم در درمان عفونت های شدید پوست و بافت نرم

مروپنم در عفونت های عمیق، گسترده و چندمیکروبی پوست و بافت نرم کاربرد دارد؛ از جمله عفونت شدید زخم، برخی موارد پای دیابتی و عفونت های پس از جراحی.

1. دوز معمول: ۵۰۰ میلی گرم وریدی، هر ۸ ساعت؛ در عفونت شدید یا احتمال سودوموناس، ممکن است ۱ گرم هر ۸ ساعت تجویز شود.
2. طول درمان: معمولاً ۷ تا ۱۴ روز. اگر آبسه، نکروز بافتی، استئومیلیت یا کنترل نامناسب کانون عفونت وجود داشته باشد، دوره درمان می تواند طولانی تر شود.
   
3. باکتری های هدف: باکتری های گرم منفی، برخی گرم مثبت ها و بی هوازی ها؛ از جمله E. coli، Klebsiella، استرپتوکوک ها و Bacteroides.
   
4. کاربرد بالینی: سلولیت عمیق، زخم عفونی، عفونت های پس از عمل و برخی عفونت های شدید پای دیابتی.

7) آمپول مروپنم برای کنترل عفونت استخوان و مفصل

مروپنم ممکن است در برخی عفونت های استخوان و مفصل، به ویژه عفونت های بیمارستانی، چندمیکروبی یا مقاوم، و فقط بر پایه نتیجه کشت و آنتی بیوگرام استفاده شود. در بسیاری از موارد، تخلیه چرک، دبریدمان جراحی یا خارج کردن جسم خارجی نیز بخش مهمی از درمان است.

1. دوز معمول: ۱ گرم وریدی، هر ۸ ساعت؛ در موارد شدید، پزشک ممکن است دوز بالاتری انتخاب کند.
2. طول درمان: اغلب ۴ تا ۶ هفته؛ اما مدت دقیق به محل و وسعت عفونت، نوع باکتری، انجام جراحی و پاسخ درمانی بستگی دارد.
3. باکتری های هدف: باکتری های گرم منفی، برخی گرم مثبت ها و بی هوازی ها، به خصوص در عفونت های چندمیکروبی.
4. کاربرد بالینی: استئومیلیت، عفونت استخوان ناشی از زخم های عمیق و برخی عفونت های مفصلی یا اطراف پروتز.

8) مروپنم در کنترل علائم عفونت های بیمارستانی مقاوم

مروپنم برای درمان بعضی عفونت های بیمارستانی ناشی از باکتری های مقاوم، به ویژه باکتری های تولیدکننده ESBL، استفاده می شود. تجویز آن باید تا حد امکان بر اساس کشت و آنتی بیوگرام باشد تا از مصرف غیرضروری و افزایش مقاومت دارویی جلوگیری شود.

1. دوز معمول: بسته به محل و شدت عفونت، ۵۰۰ میلی گرم تا ۲ گرم وریدی، هر ۸ ساعت
2. طول درمان: اغلب ۷ تا ۱۴ روز؛ در عفونت استخوان، مننژیت یا زمانی که کنترل منبع عفونت دشوار است، ممکن است طولانی تر باشد.
3. باکتری های هدف: عمدتاً گرم منفی ها مانند E. coli، Klebsiella، Enterobacter و سویه های حساس Pseudomonas یا Acinetobacter.
4. کاربرد بالینی: سپسیس، پنومونی، عفونت ادراری، عفونت شکمی و عفونت زخم بیمارستانی ناشی از باکتری های مقاوم.

نکته مهم: دوزهای گفته شده برای بزرگسالان با عملکرد طبیعی کلیه هستند. در نارسایی کلیه، دوز یا فاصله تزریق مروپنم باید بر اساس کلیرانس کراتینین تنظیم شود.

10 مورد از مراقبت های پرستاری مروپنم

مراقبت های پرستاری مروپنم به دلیل احتمال بروز واکنش های حساسیتی، نیاز به تنظیم دوز در نارسایی کلیه، تداخل های دارویی مهم و ضرورت ارزیابی پاسخ درمانی اهمیت زیادی دارد. رعایت این نکات به افزایش اثربخشی درمان، کاهش عوارض دارو و پیشگیری از مصرف غیرضروری آنتی بیوتیک کمک می کند، برای اینکه در رابطه با مراقبت های پرستاری مروپنم بدانید پیشنهاد می کنیم لیست 10 تایی مهمترین مراقبت ها را بخوانید:

1. بررسی سابقه حساسیت دارویی: پیش از شروع درمان، سابقه حساسیت به مروپنم، پنی سیلین ها، سفالوسپورین ها و سایر بتالاکتام ها را بررسی کنید؛ واکنش حساسیتی شدید می تواند خطرناک باشد.
2. تهیه کشت پیش از دوز اول: در صورت امکان، نمونه کشت مناسب از خون، ادرار، خلط، زخم یا سایر کانون های عفونی را پیش از اولین دوز تهیه کنید تا انتخاب آنتی بیوتیک بر اساس آنتی بیوگرام انجام شود.
3. ارزیابی عملکرد کلیه: کراتینین سرم، اوره، حجم ادرار و کلیرانس کراتینین را بررسی کنید؛ در نارسایی کلیه، دوز یا فاصله مصرف باید به دستور پزشک تنظیم شود.
4. کنترل علائم حیاتی و نشانه های سپسیس: دمای بدن، فشار خون، نبض، تعداد تنفس، سطح هوشیاری و اشباع اکسیژن را پایش کنید؛ افت فشار، تب پایدار یا کاهش سطح هوشیاری می تواند نشان دهنده پیشرفت عفونت باشد.
5. تزریق صحیح وریدی: مروپنم را فقط از راه وریدی و طبق دستورالعمل رقیق سازی و سرعت تجویز مرکز درمانی تزریق کنید؛ معمولاً انفوزیون طی ۱۵ تا ۳۰ دقیقه انجام می شود.
6. پایش واکنش های حساسیتی حین تزریق: کهیر، خارش، بثورات پوستی، تنگی نفس، خس خس سینه، تورم صورت یا افت فشار خون را بررسی کنید؛ در صورت شک به آنافیلاکسی، تزریق را متوقف و اقدامات اورژانسی انجام دهید.
7. بررسی تداخل با سدیم والپروات: داروهای مصرفی بیمار، به ویژه سدیم والپروات یا والپروئیک اسید، را بررسی کنید؛ مروپنم می تواند سطح والپروات را به شکل قابل توجهی کاهش دهد و خطر تشنج را بالا ببرد.
8. پایش عوارض گوارشی و کولیت: اسهال، دل درد، تهوع، استفراغ یا مدفوع آبکی و بدبو را جدی بگیرید؛ اسهال شدید یا پایدار ممکن است نشانه کولیت ناشی از Clostridioides difficile باشد.
9. ارزیابی پاسخ به درمان: روند تب، درد، ترشحات زخم، علائم تنفسی، نتایج CBC، CRP و کشت های کنترلی را ثبت و ارزیابی کنید تا اثربخشی درمان مشخص شود.
10. آموزش بیمار و ثبت دقیق: به بیمار یا همراه او درباره ضرورت تکمیل دوره درمان، گزارش علائم حساسیت، اسهال شدید و تشنج آموزش دهید؛ دوز، زمان تزریق، محل رگ گیری، عوارض و پاسخ بالینی را دقیق ثبت کنید.

تیتر دوز مروپنم در گروه های سنی مختلف به چه صورتی است؟

تعیین دوز تزریق آمپول مروپنم فقط طبق دستور پزشک و براساس معاینات و بررسی آزمایشات و بالین بیمار قابل انجام است اما طبق پروتکل های تعیین دوز در سنین مختلف ما برای شما براساس سن، وزن و جواب حاصل از کشت ادرار یا خون لیست گروه های سنی مختلف را تنظیم کرده ایم تا بدانید که دوز آمپول مروپنم به صورت روتین به چه صورتی است، دوز مروپنم در گروه های سنی مختلف به شرح زیر است:

• دوز مروپنم برای کودکان: در کودکان بالای ۳ ماه، دوز بر اساس وزن و نوع عفونت تعیین می شود؛ معمولاً ۱۰ تا ۲۰ میلی گرم به ازای هر کیلوگرم هر ۸ ساعت و در مننژیت ۴۰ میلی گرم به ازای هر کیلوگرم هر ۸ ساعت است؛ دارو پس از آماده سازی طبق بروشور، در حجم مناسب محلول سازگار رقیق و طی ۱۵ تا ۳۰ دقیقه وریدی انفوزیون می شود.
• دوز مروپنم برای بزرگسالان: دوز رایج در بزرگسالان با عملکرد طبیعی کلیه ۵۰۰ میلی گرم تا ۱ گرم وریدی هر ۸ ساعت است و در مننژیت یا برخی عفونت های بسیار شدید ممکن است ۲ گرم هر ۸ ساعت تجویز شود؛ ویال بازسازی شده معمولاً در ۵۰ تا ۱۰۰ میلی لیتر سرم سازگار رقیق و طی ۱۵ تا ۳۰ دقیقه انفوزیون می شود.
• دوز مروپنم برای سالمندان: سالمندی به تنهایی نیاز به کاهش دوز ندارد، اما به دلیل شیوع بالاتر کاهش عملکرد کلیه، دوز باید بر اساس کلیرانس کراتینین تنظیم شود؛ دارو پس از رقیق سازی در محلول سازگار، معمولاً طی ۱۵ تا ۳۰ دقیقه از راه وریدی تجویز می شود.
• دوز مروپنم برای بیماران دیالیزی: در همودیالیز، مروپنم از خون خارج می شود؛ دوز و فاصله تزریق باید فقط توسط پزشک و بر اساس عملکرد باقیمانده کلیه، نوع دیالیز و شدت عفونت تعیین شود و معمولاً دوز تجویزشده در روز دیالیز پس از پایان جلسه داده می شود؛ انفوزیون وریدی پس از رقیق سازی در حجم مناسب و طی ۱۵ تا ۳۰ دقیقه انجام می شود.

عوارض آمپول مروپنم چیست؟

آمپول مروپنم نیز همانند سایر داروهای شیمیایی دارای عوارض است و از آنجا که این آمپول یک ویال بیمارستانی با تزریق ویژه و احتیاطات پرستاری می باشد به مراتب اگر در نحوه تزریق توجه نشود می تواند عوارض حادی را همراه خود داشته باشد، از مهم ترین عوارض آمپول مروپنم می توان به موارد زیر اشاره نمود:

1. تهوع و استفراغ
2. اسهال
3. سردرد
4. بثورات پوستی
5. خارش
6. درد محل تزریق
7. التهاب وریدی
   
8. افزایش آنزیم کبدی
   
9. کاهش پلاکت
   
10. تشنج
    
11. آسیب های کلیوی.

مهمترین تداخلات دارویی آمپول مروپنم چیست؟

آمپول مروپنم از دسته داروهایی است که به صورت غیر مستقیم سبب تداخل دارویی نمی شود بلکه خودش می تواند اثرات برخی دارو ها را کم و برخی دیگر را افزایش دهد، سمیت ایجاد کند و آسیب های حاد کلیوی و کبدی بهمراه بیاورد، از همین رو خیلی ایمن و دقیق باید تجویز و تزریق شود و این حالت بسته به دستور پزشک است، برای اینکه بدانید اگر پزشک برایتان آمپول مروپنم تجویز کرده است و این مروپنم با داروهایی که شما مصرف می کردید تداخل دارد یا نه؟ پیشنهاد می کنیم به لیست زیر توجه کنید:

1. سدیم والپروات
2. والپروئیک اسید
3. دی والپروکس سدیم
4. پروبنسید
5. وارفارین
6. ریواروکسابان
7. آپیکسابان
8. دابیگاتران
9. هپارین
10. انوکساپارین
11. جنتامایسین
12. آمیکاسین
13. توبرامایسین
14. وانکومایسین
15. آمفوتریسین B
16. سیکلوسپورین
17. تاکرولیموس
18. فوروزماید
19. لیتیوم
20. متوترکسات.

نکته: مهمترین و قطعی ترین تداخل بالینی مروپنم، کاهش شدید سطح داروهای حاوی والپروات است. سایر نام ها بیشتر از جهت افزایش خطر خونریزی، آسیب کلیوی یا نیاز به پایش درمان بررسی می شوند و لزوماً همگی تداخل مستقیم و قطعی با مروپنم ندارند.

چه محدودیت هایی برای تزریق آمپول مروپنم وجود دارد؟

از آن جایی که دفع و تجزیه مروپنم بخشی در کلیه هاست و از طرفی برای دفع نیاز به عملکرد مناسب و مساعد کلیوی وجود دارد اگر تزریق آمپول مروپنم بدون توجه به برخی محدودیت ها صورت بپذیرد می تواند در بروز خطرات احتمالی برای بیماران تاثیرگذار باشد، از مهمترین محدودیت های تزریق آمپول مروپنم که باید توجه شود می توان به موارد زیر اشاره نمود:

• حساسیت شدید دارویی: سابقه حساسیت به مروپنم، کارباپنم ها یا واکنش آنافیلاکسی به پنی سیلین ها و سفالوسپورین ها.
• عفونت های ویروسی: مروپنم برای سرماخوردگی، آنفلوآنزا و بیماری های ویروسی کاربرد ندارد.
• نارسایی کلیه: در کاهش عملکرد کلیه، مقدار دوز یا فاصله بین تزریق ها باید تنظیم شود.
• سالمندان: در سالمندانی که عملکرد کلیه کاهش یافته است، تنظیم دوز ضروری است.
• بیماران دیالیزی: دوز و زمان تزریق باید با توجه به نوع و زمان دیالیز توسط پزشک تعیین شود.
• مصرف سدیم والپروات: مروپنم سطح والپروات را کاهش می دهد و می تواند خطر تشنج را افزایش دهد.
• سابقه تشنج: در بیماران دارای صرع، تشنج قبلی یا بیماری های سیستم عصبی مرکزی باید با احتیاط مصرف شود.
• کولیت یا اسهال شدید: سابقه کولیت ناشی از آنتی بیوتیک یا اسهال شدید نیاز به ارزیابی دقیق دارد.
• تجویز عضلانی: مروپنم نباید به صورت عضلانی تزریق شود و فقط برای تزریق وریدی است.
• مصرف بدون نسخه: تجویز مروپنم باید با دستور پزشک و ترجیحاً بر اساس کشت و آنتی بیوگرام انجام شود.

چرا بدون نسخه پزشک نمی توان تزریق آمپول مروپنم را انجام داد؟

تزریق آمپول مروپنم بدون نسخه پزشک می تواند در بروز عوارض حساسیتی، کلیوی و کبدی و بروز شوک های آنافیلاکسی تاثیر گذار باشد، اگر پزشک براساس علائم بیمار و مشاهده جواب های آزمایشات بلاد کالچر یا یورین کالچر تجویز مروپنم را انتخاب کند می تواند در سرعت بخشیدن به درمان کمک کند اما در مواردی که خودسرانه و بدون نظر پزشک تزریق مروپنم صورت گرفته است علائم آسیب های کبدی، کلیوی و همچنین سایر عوارض نظیر حساسیت های پوستی و تنفسی مشاهده شده است، از طرفی پزشک با بررسی سوابق شوک آنافیلاکسی و مشاوره دارویی گذشته می تواند این دارو را انتخاب کند و در غیر اینصورت بروز عوارض می تواند دامن گیر بیمار شود.

آیا تزریق آمپول مروپنم در منزل قابل انجام است؟ (با چه شرایطی؟)

تزریق آمپول مروپنم در منزل در برخی شرایط قابل انجام است؛ البته فقط زمانی که دارو توسط پزشک تجویز شده باشد، وضعیت بیمار پایدار باشد و نیاز به بستری یا مراقبت ویژه نداشته باشد. مروپنم باید به صورت وریدی و با رعایت اصول رقیق سازی، سرعت انفوزیون، کنترل علائم حساسیت و پایش وضعیت عمومی بیمار تزریق شود؛ بنابراین انجام آن توسط فرد غیرمتخصص یا بدون نسخه پزشک ایمن نیست، با استفاده از خدمات تزریقات در منزل مرکز درمان نو، پرستاران مجرب برای انجام تزریق وریدی مروپنم به منزل اعزام می شوند. پیش از تزریق، نسخه پزشک، سابقه حساسیت دارویی، عملکرد کلیه، داروهای همزمان بیمار به ویژه والپروات و وضعیت رگ گیری بررسی می شود. مرکز درمان نو با فعالیت قانونی و استفاده از نیروهای درمانی دارای صلاحیت، امکان انجام تزریقات و سرم تراپی در منزل را فراهم می کند؛ با این حال، در صورت بروز علائمی مانند افت فشار، تنگی نفس، کاهش سطح هوشیاری، تشنج یا نشانه های سپسیس شدید، باید فوراً با اورژانس ۱۱۵ تماس گرفته شود.

قیمت و خرید آمپول مروپنم سال 1405

قیمت آزاد آمپول مروپنم 1 گرم در سال 1405 معادل با و قیمت آزاد آمپول مروپنم 500 میلی گرم (نیم 0.5 گرم) در سال 1405 معادل با است، قیمت داروخانه ای بسته نوع فرانشیز بیمه شما و نوع بیمه تکمیلی از صفر تومان تا 158.550 تومان در داروخانه های دولتی در تغییر است، برای خرید ایمن آمپول مروپنم پیشنهاد ما فقط مراجعه حضوری به داروخانه های بیمارستانی یا شبانه روزی سطح شهرتان است اما اگر می خواهید خرید ایمن اینترنتی را نیز تجربه کنید پیشنهاد می کنیم از خرید آمپول مروپنم اینترنتی داروخانه مثبت سبز آنلاین، داروخانه داروباما و داروخانه داروکده اقدام نمایید، اگر سوالی در خصوص قیمت و خرید و استعلام موجودی آمپول مروپنم در بازار دارویی تهران دارید می توانید با شماره تماس های 02122927270 و 09194685699 و 09194683780 و 09194683745 استفاده نمایید.

سوالات متداول در رابطه با ویال آمپول مروپنم 1 و 500 گرمی

1. ویال مروپنم ۵۰۰ میلی گرمی و ۱ گرمی چه تفاوتی دارند؟

تفاوت اصلی در مقدار ماده موثره دارو است. پزشک بر اساس نوع عفونت، شدت بیماری، وزن بیمار و عملکرد کلیه دوز مناسب را تعیین می کند؛ برای مثال ممکن است ۵۰۰ میلی گرم، ۱ گرم یا در عفونت های بسیار شدید ۲ گرم در هر نوبت تجویز شود.

2. ویال مروپنم ۵۰۰ میلی گرمی یا ۱ گرمی برای چه عفونت هایی استفاده می شود؟

مروپنم برای عفونت های باکتریایی شدید یا مقاوم مانند عفونت ادراری پیچیده، عفونت شکمی، پنومونی بیمارستانی، سپسیس، مننژیت و برخی عفونت های شدید پوست، زخم و استخوان کاربرد دارد. این دارو روی سرماخوردگی، آنفلوآنزا و سایر عفونت های ویروسی اثری ندارد.

3. آیا می توان ویال مروپنم را به صورت عضلانی تزریق کرد؟

خیر. مروپنم باید فقط از راه وریدی و توسط پرستار یا فرد درمانی آموزش دیده تزریق شود. تزریق عضلانی دارو می تواند درد و التهاب شدید ایجاد کند و روش استاندارد تجویز مروپنم نیست.

4. ویال مروپنم چگونه رقیق و تزریق می شود؟

پرستار یا کادر درمان ویال را با محلول سازگار و طبق دستورالعمل دارو بازسازی می کند، سپس آن را برای انفوزیون وریدی رقیق می کند. تزریق معمولاً طی ۱۵ تا ۳۰ دقیقه انجام می شود؛ حجم دقیق رقیق سازی و سرعت تزریق به دوز، برند دارو، دستور پزشک و پروتکل مرکز درمانی بستگی دارد.

5. اگر یک نوبت از تزریق مروپنم فراموش شود، چه باید کرد؟

در صورت فراموش شدن یک نوبت، باید هرچه سریع تر با پزشک یا پرستار هماهنگ شود. از تزریق خودسرانه دوز اضافی یا نزدیک کردن غیرعلمی دو دوز به یکدیگر پرهیز کنید؛ زیرا فاصله زمانی دارو، به ویژه در بیماران کلیوی، اهمیت زیادی دارد.

جمع بندی و گرفتن نتایج نهایی

در جمع بندی باید خدمتتان بگوییم که آمپول مروپنم یا ویال مروپنم یک داروی بیمارستانی است که در کنترل و درمان عفونت های حاد بیمارستانی مورد استفاده قرار می گیرد، برای تجویز آمپول مروپنم نیاز به دستور پزشک و تعیین آزمایش های کلیوی، CBC، ESR و CRP خواهد بود، طول درمان از 7 روز تا 21 روز است که در بیشتر مواقع تا 14 روز تعیین می شود، آمپول مروپنم همانند سایر داروهای شیمیایی دارای عارضه است و نباید بدون دستور پزشک تجویز شود و برای تزریق حتما نیاز به نسخه است، تزریق آمپول مروپنم در خانه هم قابل انجام است به شرطی که بیمار تحت نظارت و پایش باشد، امیدواریم این مطلب برای شما مفید واقع شده باشد و از آن بهره لازم و کافی را برده باشید، با آرزوی سلامتی برای شما و خانواده عزیزتان؛ با درمان نو در منزل درمان شوید.